conlibrio

loading

De Gouden Kooi


Je hebt er hard voor gewerkt. Het is niet vanzelf gegaan. Je hebt het steeds als een investering gezien. In jezelf, in je toekomst en in je gezin. Je moet er niet aan denken hoeveel weken je doorgebracht hebt met voornamelijk werken, werken en nog eens werken. Avonden, nachten, weekends. Alles heb je ervoor over gehad.

Je kijkt om je heen. je kreeg er veel voor terug. Een mooi huis op een fraaie plek. Twee mooie, statusrijke automobielen van Duitse makelij voor de deur. Een van jou, de ander van je levenspartner. Prachtige reizen naar allerlei, soms extreem exotische, oorden hebben je het gevoel gegeven een echte wereldburger te zijn . Je kunt de kinderen naast de zo belangrijke elektronica en merkkleding ook een goede opleiding laten volgen. Zodat ze kunnen worden wat ze willen. Later, als ze groot zijn. En natuurlijk, je zou het bijna vergeten, je hebt een prachtig CV opgebouwd met daarin functies die klinken als een klok. Als je zo terugkijkt heb je veel bereikt.

Toch wringt er iets. Een knagend gevoel van onbehagen sluipt al maandenlang om je heen. Klaar om je te overweldigen zodra je even niet oplet. Een gevoel van gemis. Je hebt altijd met plezier gewerkt. De vele uren heb je tot nu toe niet als een belasting ervaren maar nu lijkt het wel of je het plezier van de afgelopen jaren begint te verliezen.

De veranderingen in het bedrijf waar je werkt hebben daar alles mee te maken. Na een aantal reorganisaties die je nauwelijks geraakt hebben, is het bedrijf kortgeleden overgenomen door wat jarenlang de grote concurrent was. Het verhaal dat de producten, diensten en business lines een prachtige aanvulling op elkaar zijn met heel veel laag hangende synergievoordelen die gemakkelijk geplukt kunnen worden? Je had het zelf kunnen verzinnen. Maar de harde realiteit heeft zich al snel laten voelen. Er is een groot verschil tussen de culturen van de twee fuserende bedrijven. Dat wist iedereen ook wel. Jullie kwamen elkaar geregeld tegen bij het concurreren om orders of gewoon, op conferenties waar allang uitgekauwde maar zorgvuldig opgewarmde managementconcepten werden gepresenteerd door op zelfpromotie gerichte doe het zelf narcisten.

En jij? Jij voelt het nu ook. Elke dag opnieuw en steeds harder klinkt het belletje in je hoofd. Steeds vaker stoort de nieuwe manier van werken je (ja joh, zo doen zij dat nou eenmaal, daar zullen we aan moeten wennen, er zit niets anders op). Gisteren kwam plotseling de gedachte in je op dat je dit nog minstens 15 jaar zou moeten volhouden. 15 jaar… Minder dan een milliseconde in het universum maar een eeuwigheid voor jou. Een schrikbeeld. Maar wat is het alternatief? Een andere baan? Een ander bedrijf? Een nieuwe start? Je moet er niet aan denken alle vertrouwde zekerheden te moeten opgeven. Overstappen naar iets anders zou wel eens kunnen betekenen dat alles wat je zo zorgvuldig hebt opgebouwd in de waagschaal komt te liggen.

Ziedaar het dilemma van de Gouden Kooi. Nog 15 jaar bij dit bedrijf blijven met het vooruitzicht misschien steeds ongelukkiger te worden en uiteindelijk misschien toch voortijdig te stranden? Of "op zoek gaan naar een andere uitdaging" met het risico een flinke materialistische stap terug te moeten doen. Dat treft dan niet alleen jezelf maar ook alle anderen in het gezin. Wat gaan die ervan zeggen? Je vind het zelf ook wel een flauw verhaal. "Ik heb het gevoel dat ik niet in deze cultuur pas en daar voel ik me steeds ongelukkiger bij". Snif snif… Misschien moet je gewoon flink zijn en doorbijten. Dan kun je over een maand of wat toch lekker die verre reis gaan maken? Drie weken van het jaar jezelf zijn. Misschien is dat wel ruimschoots genoeg.

 

 

Auteur: Jan van der Torre

Foto: wikimedia


Reageren

Door Johan Roels op 10-06-2014

Als ik dit zo lees, lijkt het mij een perfect voorbeeld van de nefaste werking van de Vicieuze Cirkel: http://www.slideshare.net/johanroels33/de-vicieuze-cirkel-hoodstuk-3-cruciale-dialogen Het spreekt vanzelf dat 'burn-out' en nog erger een massieve depressie niet ver weg zijn. De remedie: het terugvinden wat je nooit verloren hebt, je intrinsieke waarde met het bijhorend Creative Interchange (creatieve wisselwerking) Process. The [CI] Process is the Leader!


Reageren

Wilt u reageren op dit bericht? Dat kan hieronder.