conlibrio

loading

Het gele lint van de arts van morgen, begint vandaag…


 

 

Als echtgenoot van een urologe heb ik het ganse opleidingstraject van haar student zijn tot medisch specialist mogen meemaken, en ik kan je verzekeren dat dit niet altijd over rozen is gegaan. Er zijn uiteraard veel goede momenten geweest, maar de 'draw backs' hebben zich ook ten volle gemanifesteerd.

Omdat ik als Conlibriaan steeds oog heb voor culturen in organisaties kon ik het niet laten om het sluimerend gevoel van 'hier kunnen we iets betekenen' vorm te geven en actie te ondernemen.

Op 7 maart ben ik dan ook naar het Symposium 'Arts van morgen' geweest om vooral te luisteren naar wat de medische studenten bezighoudt en wat hun vragen en noden zijn. Ik kon helaas maar een half dagje blijven en jongens, wat heeft dit een impact op me gehad…

De inhoud van het liedje ‘Tie a Yellow Ribbon round the old Oak Tree’ uit 1973 leek me een passend metafoor voor de vragen en noden van de “Arts van Morgen’. Het gele lint rond de oude eik was het afgesproken teken tussen de man, die een gevangenisstraf uitzat, en zijn geliefde om aan te geven dat hij welkom was. Zou het lint er niet hangen bij het passeren van de eik, eens uit de gevangenis, dan zou hij ook niet welkom geweest zijn en was de liefde tevens verdwenen.

Op het symposium hoorde ik jonge opkomende artsen niet alleen wachten op dat lint aan de eik maar tevens ook hun roep naar meer begrip, ondersteuning en een op empathie gebaseerde mentoring in hun opleiding.

Wie zou dan het lint moeten hangen? De overheid, de artsen en medisch specialisten die hen opleiden, collega AIO`s, collega co-assistenten, etc…?

Het hoeft toch niet moeilijk te zijn om 'gewoon' je artsenopleiding te doorlopen. Het ideaalbeeld van een goede onderlinge verstandhouding met je opleider, fijne samenwerkingsmomenten met je collega`s, inspirerende leermomenten, waardering van de patiënt, etc…kan toch niet veraf zijn?

Zou dat niet de ultieme springplank zijn naar je 'vak'?

Professor Dr. B. Schoenmakers klopte de nagel recht op de kop. Ze had verschillende boodschappen, maar de belangrijkste was wel die van 'visie op geneeskunde'. Visie = waarom en hoe. Waarom stap je in het vak, waarom wil je dit doen en hoe zie je dat je dit het beste kan doen? Wat doe je wel en wat niet, wat zeg je, en wat niet…Deze visie bepaalt tevens ook je cultuur en hoe jij als afgestudeerd arts later ook je eigen 'arts van morgen' behandelt en 'groot maakt'.

Bedrijfsarts Lode Godderis mocht pedagoog Luc Dewulf vervangen die wegens ziekte moest afhaken. Mijnheer Godderis kweet zich perfect van zijn taak en presenteerde een onderzoek rond burn out. Hype? Gehyped? Realiteit? Alles tegelijk...Wat me opviel als verander-expert was dat het aspect van 'cultuur' weerom geen expliciete vermelding kreeg.

Bevlogenheid, waarvan er sprake is op zijn website,  heeft een voedingsbodem nodig die vertrekt vanuit de cultuur van ondersteunen, transparantie, delen, zingeving, vertrouwen gelijkwaardigheid, etc…

De twitterwall die tijdens het symposium geprojecteerd werd, legde ook heel wat mooie gedachten en noden bloot...De twitterwall vertaalde duidelijk het gele lint rond de 'old oak tree’, enkel leek het dat de antwoorden nog niet voldeden.

Hoe het symposium georganiseerd was geeft aan dat de ‘artsen van morgen’ een eigen en andere weg kiezen en dat ze verdomd meer kunnen dan hun vak…

 

Conlibrio heeft reeds zijn tanden gezet in ziekenhuizenproblematieken en hoe de cultuur van een organisatie versterkt en positiever gemaakt kan worden. Wij hebben een een impactvol veranderconcept voor ziekenhuizen met de ziekenhuiscultuur als kernfocus. Voor meer info neem dan contact via mail. Wil je meepraten gebruik dan #ziekenhuiscultuur en/of #conlibrio

 

auteur: Joeri El Hazimi


Reageren

Er zijn nog geen reacties.

Reageren

Wilt u reageren op dit bericht? Dat kan hieronder.