conlibrio

loading

Hoe duimzuigen grote inzichten geeft…


Creativiteit is meestal de doorslaggevende factor wanneer het gaat om het vinden van een positieve oplossingen voor problemen van allerlei aard en grootte. Wanneer het gaat over organisatie-problemen of privé, creatief omgaan met vraagstukken zorgt soms verrassende wendigen.

Half februari volgde ik in HoGent een dagje rond coaching. Een van de gastsprekers was Ben Furman, een man die zijn werk als pshychiater en psycholoog stoelt op het oplossingsgericht werken. Tijdens zijn interactieve sessie vertelde hij het verhaal van Milton Erickson, een van de grondleggers van oplossingsgericht werken, en hoe die een jong kind van het duimzuigen afhielp.

"De kracht van ‘creatief’ denken en werken in verandertrajecten kan leiden tot simpele oplossingen. Of ze nu groot of klein zijn, individueel of voor groepen en organisaties. "

Het verhaal is uitermate simpel en plakkend, maar blijft me steeds bij omdat het oplossingsgericht (of progressiegericht) werken een positieve manier van werken is met anderen en een zeer Conlibriaanse manier van werken is.

Het verhaal gaat over een jong koppel met duimzuigend kind zien die een psycholoog, Milton Erickson, gaan opzoeken met de vraag om het kind via hypnose van het duimzuigen af te brengen. Milton gaat niet in op de hypnosevraag en spreekt het kind aan met de opmerking dat zijn ouders hem gevraagd hebben om hem van het duimzuigen af te brengen door wat hocus pocus.

In tegenstelling tot de verwachtingen zegt Milton het jonge kind om niet te stoppen met duimzuigen, integendeel…hij mag er vlijtig mee doorgaan, maar best wel op die manier dat de ene duim evenveel aandacht zou krijgen dan de ander. Hij adviseerde het jonge kind om elke duim evenveel ‘duimzuigtijd’ te geven. Dit kon alleen als het kind nauwgezet per duim ging tellen hoelang erop gezogen werd. Na een weekje bleek dat het kind gestopt was met duimzuigen…

Je hebt nog wel meer van dit cowboy-verhalen, maar het verhaal is en blijkt neergeschreven te zijn en zelfs in andere vormen te bestaan. KLIK HIER voor een versie. Ik kon maar twee manieren met dit verhaal omgaan. Het bekijken als een broodje aap verhaal en er niks mee doen, of het alleszins een keer zelf uitproberen.

Mijn jongste zoontje duimt al een tijdje en nooit is dit voor mezelf of mijn vrouw een punt geweest, ware het niet dat de vriendelijke tandarst, geen assistente, de opmerking gaf dat zijn tanden al onder invloed stonden van zijn duimpje. Kort gezegd gingen de tanden de verkeerde richting uit.

Right! Tijd voor actie dacht ik bij mezelf. Op een doordeweekse middag sprak ik mijn jongste zoon aan en vroeg of het duimzuigen lekker was. Uiteraard knikte hij volmondig ja. Ik vroeg hem of hij besefte dat hij nog een andere duim had die aandacht nodig had? Hij keek zijn andere duim aan en ik vervolgde door te vragen of die (onbezogen) duim niet heel ongelukkig zou zijn indien hij uitgesloten zou worden. We spraken af dat beide duimen evenveel tijd en aandacht zouden krijgen en dat hij hier streng op moest toezien….

3 dagen later heeft hij nog onnoemelijk veel zin in zijn duim (ocharme…!) maar vertelt hij zelf steeds weer dat hij nog niet geduimd heeft. Hij slaapt in zonder duimen en kijkt tv zonder zijn favoriete afleiding….

Ik sta nog steeds versteld hoe een simpele en creatieve manier van denken een grote impact kan uitoefenen op een verandering. Veranderen of verandering aanbrengen gaat stap voor stap en vanuit een creatieve insteek.

Wil je meer lezen over oplossingsgericht werken (of progressiegericht) dan zijn volgende bronnen aan te raden:

Auteur: Joeri El Hazimi


Reageren

Er zijn nog geen reacties.

Reageren

Wilt u reageren op dit bericht? Dat kan hieronder.